veelgestelde vragen

Ik ben een getrouwde vrouw en moeder van 2 kinderen. Graag zou ik minder uren willen werken om meer voor mijn kinderen te zorgen. Mijn baas wil echter niet dat ik minder ga werken. Ik heb gehoord dat er een wet is waarop je je kunt beroepen.

antwoord In principe hebt u een wettelijk recht om minder of meer uren te gaan werken. Dit volgt uit de Wet Aanpassing Arbeidsduur. Deze wet verplicht de werkgever met een verzoek daartoe in te stemmen tenzij zwaarwegende bedrijfs- of dienstbelangen zich daartegen verzetten. En dat kan gauw het geval zijn.

antwoord Men kan inderdaad binnen de proeftijd worden ontslagen, zelfs zonder opgave van redenen. Ziekte kan dus ook een reden zijn. Dit is wel sneu, maar juridisch kan het.

Ik ben een getrouwde vrouw en moeder van 2 kinderen. Graag zou ik minder uren willen werken om meer voor mijn kinderen te zorgen. Mijn baas wil echter niet dat ik minder ga werken. Ik heb gehoord dat er een wet is waarop je je kunt beroepen.

antwoord Men kan inderdaad binnen de proeftijd worden ontslagen, zelfs zonder opgave van redenen. Ziekte kan dus ook een reden zijn. Dit is wel sneu, maar juridisch kan het.

antwoord Men kan inderdaad binnen de proeftijd worden ontslagen, zelfs zonder opgave van redenen. Ziekte kan dus ook een reden zijn. Dit is wel sneu, maar juridisch kan het.

Ik via een internetsite een zogeheten Giga Video 40 te koop aangeboden (nieuw waarde € 80). Na enige tijd werd er via de e-mail gereageerd door Bieder 1 met een bod van 40 euro. Ik heb deze bieder terug gemaild dat ik akkoord ging. Echter 30 minuten later kreeg ik een nieuw bod van € 50 en daarop mailde ik Bieder 1 dat ik het product niet maar aan hem wilde verkopen maar aan Bieder 2 die meer bood. Hierop begon Bieder 1 te dreigen met een rechtszaak. Dit dreigement nam ik niet serieus en heb het product aan Bieder 2 verkocht. Half december lag er een brief op mijn mat waarin Bieder 1 het volgende eist: € 40,-, namelijk de meerkosten c.q. algemene schadevergoeding voor het moeten aanschaffen van het product elders. Hierop heb ik hem teruggemaild dat ik hem het product alsnog wil leveren, ik heb namelijk hetzelfde product nog tot mijn beschikking om te verkopen. Hierop mailde Bieder 1 dat hij inmiddels elders het product heeft gekocht en inmiddels € 46,60 schadevergoeding eist (6,50 voor aantekenen brief), indien ik niet binnen 2 weken het geld overmaak, dreigt hij een incassobureau in te schakelen die via een rechtszaak het geld op mij zullen verhalen. Hij wil mij aansprakelijk stellen voor alle eventueel te maken incassokosten. Ik heb hem nogmaals aangeboden om exact hetzelfde product te leveren, maar hij gaat hier niet meer op in. Aangezien ik niet al te ruim in mijn financiële middelen zit heb ik geen zin om te betalen. Wat moet ik doen? Wat kan Bieder 1 doen? Wat is uw advies?

antwoord In het vermogensrecht geldt het principe van aanbod en aanvaarding. Als het aanbod is gedaan en het is vervolgens aanvaard, is een (koop)overeenkomst tot stand gekomen. Die hebt u nu wel gebroken, u kunt niet nakomen. U hebt iets beloofd wat u niet gestand kunt doen. De bieder heeft op zich juridisch gelijk. Gezien het bedrag zal hij wellicht geen procedure aanspannen. Als hij een incassoburo inschakelt, kunnen zij ook niet anders dan dreigen. Zij moeten evenzeer naar de rechter en moeten een deurwaarder inschakelen.

Ik via een internetsite een zogeheten Giga Video 40 te koop aangeboden (nieuw waarde € 80). Na enige tijd werd er via de e-mail gereageerd door Bieder 1 met een bod van 40 euro. Ik heb deze bieder terug gemaild dat ik akkoord ging. Echter 30 minuten later kreeg ik een nieuw bod van € 50 en daarop mailde ik Bieder 1 dat ik het product niet maar aan hem wilde verkopen maar aan Bieder 2 die meer bood. Hierop begon Bieder 1 te dreigen met een rechtszaak. Dit dreigement nam ik niet serieus en heb het product aan Bieder 2 verkocht. Half december lag er een brief op mijn mat waarin Bieder 1 het volgende eist: € 40,-, namelijk de meerkosten c.q. algemene schadevergoeding voor het moeten aanschaffen van het product elders. Hierop heb ik hem teruggemaild dat ik hem het product alsnog wil leveren, ik heb namelijk hetzelfde product nog tot mijn beschikking om te verkopen. Hierop mailde Bieder 1 dat hij inmiddels elders het product heeft gekocht en inmiddels € 46,60 schadevergoeding eist (6,50 voor aantekenen brief), indien ik niet binnen 2 weken het geld overmaak, dreigt hij een incassobureau in te schakelen die via een rechtszaak het geld op mij zullen verhalen. Hij wil mij aansprakelijk stellen voor alle eventueel te maken incassokosten. Ik heb hem nogmaals aangeboden om exact hetzelfde product te leveren, maar hij gaat hier niet meer op in. Aangezien ik niet al te ruim in mijn financiële middelen zit heb ik geen zin om te betalen. Wat moet ik doen? Wat kan Bieder 1 doen? Wat is uw advies?

antwoord In het vermogensrecht geldt het principe van aanbod en aanvaarding. Als het aanbod is gedaan en het is vervolgens aanvaard, is een (koop)overeenkomst tot stand gekomen. Die hebt u nu wel gebroken, u kunt niet nakomen. U hebt iets beloofd wat u niet gestand kunt doen. De bieder heeft op zich juridisch gelijk. Gezien het bedrag zal hij wellicht geen procedure aanspannen. Als hij een incassoburo inschakelt, kunnen zij ook niet anders dan dreigen. Zij moeten evenzeer naar de rechter en moeten een deurwaarder inschakelen.

Wij hebben via het Budget Advies Centrum Arnhem een schuldbemiddeling gehad. Is het normaal voor een gemeentelijke instantie om schuldbemiddelingskosten te vragen? Hierover was ons namelijk niet bekend en niets verteld.

antwoord Het is niet ongebruikelijk een vergoeding te vragen. Meestal gebeurt dit alleen bij mensen met meer dan 120% van de bijstandsnorm. Maar als het niet afgesproken is, kan dit niet eigenlijk zomaar achteraf worden gevraagd.

Ik ga een belangrijk auteursrechtelijk contract sluiten met een bedrijf in het buitenland. Maar nu vragen zij mij, of ik het contract wil faxen. Ik vraag me nu af of een contract, niet met originele inkt, dus een kopie, wel rechtsgeldig is. Want als ik het fax, komt daar alleen maar een kopie aan, en als ik het terugkrijg, dan staat hun handtekening ook als kopie, en niet in originele inkt. Dus mijn vraag is, is een contract wel geldig, als de handtekeningen alleen maar kopieën zijn, en er dus geen oorspronkelijk contract bestaat, waar beide partijen hun handtekening met inkt onder hebben gezet.

antwoord Zo een contract is ook geldig. Een contract kan ook mondeling zijn of zelfs op een bierviltje worden opgeschreven. In de wet staat niet als vereiste dat een contract met originele handtekeningen moet zijn voorzien. Een schriftelijk contract is natuurlijk altijd beter dan een mondeling contract voor het bewijs daarvan.

Kunt u mij vertellen of het bindend is wanneer 'n formulier op het internet wordt ingevuld, en daarmee een contract wordt gesloten.

antwoord In principe is een contract via internet ook geldig. Dus men moet het contract nakomen.

Als inwonende kinderen van ouder dan 18 jaar een rekening (met krediet) openen bij een bank en vervolgens nemen zij het krediet volledig op. Zijn de ouders dan aansprakelijk voor de ontstane schuld en kunnen zij gedwongen worden om het bedrag aan te zuiveren? M.i. zijn de kinderen voor de wet meerderjarig en handelingsbekwaam en dient de bankinstantie zich voor aanzuivering tot de kinderen te wenden. Als de ouders onder druk van de bankinstantie dan toch het bedrag hebben aangezuiverd, is het bedrag dan alsnog terug te vorderen van de bank?

antwoord Mits de inwonende kinderen niet onder curatele e.d. staan, zijn zij handelingsbekwaam en hoeft u als ouder niet daarvoor op te draaien.

Een vriend van ons heeft besloten te gaan scheiden en zijn vrouw heeft nu gezegd dat hij tenminste 7.5 jaar alimentatie moet betalen. Zij zijn 7.5 jaar samen waarvan 5 jaar samenwonend (samenlevingscontract) en 2.5 jaar getrouwd. Er zijn geen kinderen en zij werkt parttime en is pas 28 jaar dus best in staat om meer te werken. Zelf heb ik het idee dat hij maar 2.5 jaar moet betalen omdat hij zo lang getrouwd is?

antwoord Hier is artikel 1:157 lid 4 Burgerlijk Wetboek (BW) van toepassing: "Indien de rechter geen termijn heeft vastgesteld, eindigt de verplichting tot levensonderhoud van rechtswege na het verstrijken van een termijn van 12 jaar, die aanvangt op de datum van inschrijving van de beschikking in de registers van de burgerlijke stand".
Dit geldt indien de scheiding is uitgesproken ná 1 juli 1994. Bij scheiding vóór 1 juli 1994 geldt een overgangsregel van 15 jaar. Dit betekent dat de alimentatieplichtige die 15 jaar of langer heeft betaald, de rechter kan vragen de verplichting te beëindigen. De rechter zal dit toestaan tenzij dit onredelijk of onbillijk is.

Er zijn echter uitzonderingen: Wanneer iemand minder dan 5 jaar gehuwd is geweest en er zijn uit dat huwelijk geen kinderen ontstaan, is men slechts gehouden aan zijn ex alimentatie te betalen voor een termijn die gelijk is aan de duur van het huwelijk.
Wanneer de ex-partner inmiddels opnieuw in het huwelijk is getreden of een geregistreerd partnerschap is aangegaan of is gaan samenleven met een ander als waren zij gehuwd of als hadden zij hun partnerschap laten registreren, dan vervalt de verplichting van de ander tot alimentatie ook.

Het is niet zo dat altijd de man aan de vrouw alimentatie moet betalen. Het kan ook omgekeerd. Het gaat erom dat degene die niet voldoende in zijn levensonderhoud kan voorzien, aanspraak heeft op alimentatie van de ex-partner.
In het geval van uw vrienden is het zo, dat een eventuele alimentatieplicht beperkt is tot 2,5 jaar, dit is de duur van het huwelijk. De periode van samenwonen telt niet mee, alleen de periode van een huwelijk of geregistreerd partnerschap telt mee voor de regel dat bij een huwelijk zonder kinderen dat niet langer dan 5 jaar heeft geduurd, de alimentatieplicht gelijk is aan de periode van het huwelijk/geregistreerd partnerschap. Uiteraard kan onderling ook een langere periode worden afgesproken.

Graag zou ik wat info willen over alimentatie bij scheiding na samenwonen. Wanneer komt een vrouw in aanmerking voor alimentatie, gelden er de regels van gehuwden, en wat zijn die regels dan? Hoe wordt de hoogte bepaald van het bedrag voor zowel een kind als de vrouw?

antwoord Alimentatie is van toepassing als er een onderhoudsplicht bestaat jegens elkaar. Gedurende een huwelijk bestaat deze plicht zondermeer. De plicht om elkaar te onderhouden eindigt bij echtscheiding, behalve wanneer een der partners niet in staat is om in eigen onderhoud te voorzien. Dan kan een verzoek -zowel voor als na de echtscheiding- bij de rechter worden ingediend. Ook bij scheiding van tafel en bed kan een verzoek worden ingediend. Wanneer er een samenwoningsrelatie is heeft men geen recht op alimentatie, tenzij dit is vastgelegd in een contract of de samenleving wettelijk is geregistreerd (geregistreerd partnerschap).
Bij de bepaling van de hoogte van de alimentatie gaat de rechter uit van de behoeftigheid van de ene en de draagkracht van de andere partij. Alimentaties die zijn vastgesteld na 01-01-1974 zijn gebonden aan een termijn van 12 jaar (veelal conform trema normen).

Verder zijn er nog bedingen mogelijk, bijvoorbeeld een "beding van niet-wijziging" en het " nihil-beding". Er is namelijk een mogelijkheid om tussentijds te wijzigen. Bij een nihilbeding spreekt men af aan beide kanten geen alimentatie te vragen. Maar in het geval van een nihilbeding en bijstand voor een partij zal de sociale dienst de bijstand toch verhalen op de alimentatieplichtige.

Voor kinderen is er een onderhoudsplicht in principe tot 21 jaar voor beide ouders. Ook als er geen ouderlijk gezag is, blijft er een onderhoudsplicht jegens kinderen. Voor kinderen onder de 18 jaar moeten de ouders de kosten voor verzorging en opvoeding betalen. Voor 18, 19 en 20 jarigen komen de kosten voor levensonderhoud en studie voor rekening van de ouders. Het is niet mogelijk om hier exact te bepalen hoe hoog deze kosten zijn.

Mijn ex-vrouw werkt en onze andere drie kinderen zijn thuiswonend, 18- en schoolgaand. Veranderd er iets als hij op kamers zou gaan?

antwoord U bent in principe kinderalimentatie verschuldigd totdat hij 21 jaar wordt. Ook als hij op kamers gaat wonen. Vanaf zijn 18e jaar kan de alimentatie aan hem worden overgemaakt ipv. naar de moeder.

Ik heb een dochter die niet bij mij woont maar bij haar moeder die tevens voogdes is. Ik ben nooit tot alimentatie verplicht toentertijd. Nu wil mijn dochter met haar 18 jaar gaan studeren, zij krijgt hiervoor studiefinanciering, in welke mate ben in verantwoordelijk om hierin mee te betalen in de studie?

antwoord In principe moet u als ouder de studie van uw dochter meefinancieren. Het kan zijn dat u van de Informatie Beheer Groep een bericht krijgt daarover. In principe wordt gekeken naar uw inkomen 2 jaar voor het studiejaar. Kijk op www.ibg.nl

Valt daar ook onder:

• ziektekostenverzekering?
• onderdak, voedsel, kleding?
• betalen van schulden als het kind in de financiële problemen komt?

Zijn er nog meer zaken waar aan gedacht moet worden?

antwoord Ook als kinderen voldoende eigen inkomsten hebben, blijft de onderhoudsplicht (tot 21 jaar) bestaan. Als jongeren onder de 21 jaar gehuwd of geregistreerde partners zijn, is in eerste instantie de echtgenoot of partner onderhoudsplichtig. Voor kinderen jonger dan 18 jaar moeten ouders de kosten van verzorging en opvoeding betalen. Voor kinderen van 18, 19 en 20 jaar komen de kosten van levensonderhoud en studie voor rekening van de ouders. Een ouder hoeft niet elke door het kind gewenste opleiding te betalen en ook niet elke vrijetijdsbesteding van het kind voor zijn rekening te nemen. Onder levensonderhoud valt ook ziektekostenverzekering en de normale kosten. (Buitensporige) schulden vallen daar niet onder. Een precieze opsomming is er niet. In het ergste geval maakt dat de rechter uit. In het algemeen geldt dat een jongere die tenminste het minimumjeugdloon verdient geen alimentatie meer hoeft te ontvangen.

Enkele internetadressen over alimentatie:

• http://www.xs4all.nl/~advocare/folder48.htm
• http://www.postbus51.nl
• http://alimentatie.pagina.nl

Ik wil een huurcontract ondertekenen van een nieuwe woning en tot mijn verbazing staat in het contract dat ik mijn huur twee maanden van tevoren moet opzeggen. Na een zoektocht op de VROM-site kwam ik er achter dat opzegtermijn gelijk is aan de betalingstermijn. In het contract staat dat de betalingstermijn maandelijks is. Mijn vraag is of het contract nu leidend is of de huurwet, is dat artikel in het contract ongeldig?

antwoord De wet zegt dat voor de huurder de opzegtermijn maximaal drie maanden is. Wat u bedoelt is iets anders: in artikel 271 lid 5 onder a van boek 7 Burgerlijk Wetboek is bepaald dat bij de "opzegging door de huurder een termijn in acht moet worden genomen, gelijk aan de tijd die tussen twee opvolgende voor betaling van de huurprijs overeengekomen dagen verstrijkt, doch niet korter dan een maand en niet langer dan drie maanden." Bedoeld is de opzegtermijn gelijk te laten lopen met een tijdseenheid waarvoor de huur wordt betaald, dus meestal een maand. Dat artikel in uw huurovereenkomst is dus geldig.

Ons huis staat nu al 14 maanden te koop en om de kosten te kunnen dekken willen wij het graag voor korte perioden verhuren. Voor de verkoop blijft het echter belangrijk dat de huurder ook weer vertrekt. De huurder is, zo vernemen wij aan alle kanten, erg beschermd en kan bij kwade wil ook gewoon blijven zitten. Nu hebben wij vernomen van een of andere regeling dat je, als je de woning verhuurt op grond van de leegstandswet, je onder deze bescherming uit kunt komen.
Ons doel is niet de huurder te benadelen, maar gewoon een redelijke huurtermijn (bv. 4 maanden) met mogelijkheid tot verlenging af te spreken. Als deze termijn verstrijkt, moet in principe een potentiële koper zijn intrek kunnen nemen in de woning.

antwoord Inderdaad bestaat de mogelijkheid om op grond van de Leegstandswet een woonruimte tijdelijk te verhuren. Daartoe moet u een vergunning vragen van de gemeente. Die zal deze verlenen onder bepaalde voorwaarden. Deze zijn nogal streng, onder andere geldt de voorwaarde dat van de verhuurder in redelijkheid niet verlangd kan worden dat hij de woning op een andere wijze dienstbaar maakt aan de volkshuisvesting (art. 15 lid 3 sub b Leegstandswet, LW). Ook geldt dat de eigenaar de voorafgaande twaalf maanden in die woning gewoond moet hebben of dat in 10 jaar de woning slechts drie jaar verhuurd is geweest (art. 15 LW).
Als u de woonruimte "normaal" verhuurt, geldt de vergaande huurbescherming. Dit betekent dat u moet opzeggen en als de huurder vervolgens niet akkoord dat u voor een ontruimingsvonnis naar de kantonrechter moet.

antwoord Men kan inderdaad binnen de proeftijd worden ontslagen, zelfs zonder opgave van redenen. Ziekte kan dus ook een reden zijn. Dit is wel sneu, maar juridisch kan het.

Ik heb onterecht ontslag genomen bij mijn werkgever. Ik ben eind januari bij de controlerend arts geweest, daar heb ik aangegeven dat de baan die ik had te zwaar voor mij was. De man vroeg mij wat ik wilde: of doorblijven werken bij de baas of kiezen voor ontslag. Hij gaf mij de tijd tot tien februari de tijd om te beslissen wat ik wilde. Ik was zo overrompeld dat ik dus eigenlijk in paniek maar ontslag heb genomen, want mijn werkgever had ook geen vervangend werk voor mij. Ik heb nu geen uitkering, helemaal niks. Ik vind dat de beste man in gebreke is gebleven en ook mijn werkgever kwam gelijk met het advies om dan maar zelf ontslag te nemen en volgens het Gak had dat nooit gemogen.

antwoord Uw situatie is inderdaad niet gunstig. U bent voor de Werkloosheidswet verwijtbaar werkloos. Dat bent u ook als u dat niet wist. De uitkering zal u waarschijnlijk worden geweigerd. Dan moet u een beroep doen op de sociale dienst. Ook daar zult u met een maatregel te maken krijgen wegens verwijtbare werkloosheid in de vorm van een procentuele inhouding van uw uitkering. In feite wordt u dan "dubbel gestraft". Dit komt onrechtvaardig over, maar juridisch kan dat.

Ik ben sinds twee weken werkzaam bij een bedrijf. In mijn contract is een clausule opgenomen dat ik geenszins arbeid mag verrichten naast mijn huidige baan. Dus geen bijbaantje, agentschap, ondernemersschap, etc.? Mijn vraag is: kunnen ze mij zomaar deze beperkingen opleggen? En wat zijn mijn rechten hierin?

aAntwoord Een concurrentiebeding is vrij gebruikelijk. Het mag natuurlijk niet te gek worden. In geval van een conflict zou dat voor de rechter moeten worden uitgevochten. Een concurrentiebeding stelt de belangen veilig van de werkgever, hij heeft misschien in de werknemer geïnvesteerd of komt de werknemer waardevolle bedrijfsinfo te weten, aan dit soort zaken moet u denken. Maar dat u helemaal niet ernaast mag werken lijkt onredelijk, welk belang zou de werkgever daarbij hebben. Art. 7:653 BW zegt dan ook dat het moet gaan "om zekere werkzaamheden".

Als werknemer heb ik een nieuwe functie gekregen met de bijbehorende verantwoordelijkheden, maar geen bijbehorend salaris of contract. Kan ik nu gewoon terug naar de oude functie gaan of mag de werkgever gewoon eisen dat ik voor het oude salaris op de nieuwe functie blijf zitten? Mijn oude werkzaamheden mocht ik niet hervatten, ik vermoed dat er niet genoeg werk meer is om me continu bezig te houden. Er is dus eenzijdig opgedragen deze functie op te nemen. Mag mijn werkgever me gewoon dwingen die nieuwe functie te houden met hetzelfde salaris, zonder dit op papier te zetten? Mijn oude functie is helaas niet beschreven in een taakbeschrijving.

antwoord In het algemeen dient een werknemer een wijziging te aanvaarden indien de werkgever daarvoor een zwaarwichtig belang heeft en deze weigering in redelijkheid van de werknemer gevergd kan worden. Dit staat in het algemeen in de wet. Van belang is of er een zgn. "eenzijdig wijzigingsbeding" in de arbeidsovereenkomst is opgenomen. Ook is van belang of een cao van toepassing is, er sprake is van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde of onbepaalde tijd en of er een concurrentiebeding is opgenomen.

Ik zit sinds 21 september in de ziektewet. Nu krijg ik van de werkgever een brief waarin staat: "Vanaf 1 december zal uw salaris worden teruggebracht tot het wettelijke minimum van 70%". Tot 1 december kreeg ik 100%. Mag dit zomaar?

antwoord Het hangt er vanaf wat in uw arbeidscontract staat. Als er niets is vermeld daarover, geldt de wet: 70% van het laatst verdiende loon voor de duur van 1 jaar (per januari 2004 is dat 2 jaar). Wie op 1 januari 2004 of later ziek geworden is, heeft recht op twee jaar loondoorbetaling en komt daarom ook niet eerder dan twee jaar na de ziekmelding in aanmerking voor WAO. In het eerste ziektejaar moet uw werkgever ten minste 70% van het laatstverdiende loon betalen, en minstens het minimumloon. In de cao of uw arbeidsovereenkomst kan zijn vastgelegd dat u uw volledige loon krijgt doorbetaald. In de cao of arbeidsovereenkomst kan ook staan dat uw werkgever over de eerste twee dagen geen loon hoeft te betalen.
In het tweede ziektejaar, voor wie op of na 1 januari 2004 ziek is geworden, moet de werkgever ten minste 70% van het loon betalen. Maar de ondergrens van het minimumloon geldt dan niet meer. Ook is het de bedoeling van de regering dat de CAO-aanvulling beperkt blijft tot het eerste ziektejaar.

Ik heb een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd. Nu heb ik vandaag een beëindigingsovereenkomst ontvangen. Deze heb ik niet getekend omdat ik totaal geen zicht heb op de (financiële) consequenties. In mijn arbeidsovereenkomst is opgenomen dat ik een proeftijd heb van 1 maand. Is het verstandig de overeenkomst te ondertekenen? Wat zijn de financiële gevolgen van het ondertekenen?
Welke stappen moet ik ondernemen om na de eventuele ontbinding van de arbeidsovereenkomst in aanmerking te komen voor een uitkering?

antwoord Een( jaar)contract zonder tussentijds opzegbeding kan formeel niet tussentijds worden opgezegd (alleen om dringende redenen, bijv. ontslag op staande voet). Een beëindigingsovereenkomst doet de rechten op en WW-uitkering verspelen (de werknemer is dan verwijtbaar werkloos). Dus niet zomaar tekenen! U hebt een jaarcontract zonder opzegbeding? Dan kunt/moet u moet dit gewoon uitdienen. Als u evt. ander werk hebt gevonden, kunt u wel met de werkgever overleggen dit contract tussentijds te beëindigen. Dan kunt u gerust tekenen.
De proeftijd die al is verstreken, heeft hier niets mee te maken. Voor de werknemer geldt, als de werknemer in de proeftijd zelf opzegt is er zondermeer een WW risico, hij kan dan verwijtbaar werkloos zijn. Als de werkgever in de proeftijd opzegt is de werknemer in principe niet verwijtbaar werkloos. Als uw werkgever u echt kwijt wil (u tekent de beëindigingsovereenkomst niet)kan hij bij het CWI om een ontslagvergunning vragen (uitkomst ongewis, wordt niet zomaar verleend) of vraagt hij de kantonrechter om ontbinding. Dan moet u wel verweer voeren, anders kunt u uw rechten op een WW-uitkering verspelen. Een ontbindingsprocedure op zgn. neutrale gronden kan onder omstandigheden ook verwijtbare werkloosheid opleveren voor het UWV. Deze procedure is dus niet een zgn. WW-veilige weg, zoals vaak ten onrechte wordt verondersteld.

antwoord Wanneer u een auto koopt, of wat voor een product dan ook, moet de verkoper leveren wat is overeengekomen. Een juridisch woord hiervoor is conformiteit. Deze conformiteit staat los van de garantie. Als u bijvoorbeeld een auto koopt mag u verwachten dat de motor het doet en dat de auto geschikt is voor normaal gebruik. Als naar een week de auto olie begint te lekken is er sprake van non-conformiteit. Dit mankement mocht u tijdens de koop niet verwachten. De verkoper moet de auto repareren, niet vanwege de gegeven garantie, maar omdat hij niet geleverd heeft wat u mocht verwachten. Vaak denken consumenten dat als de verkoper geen garantie heeft gegeven hij geen recht heeft op reparatie. Dit is dus niet juist. Garantie is een service van de verkoper die los van de conformiteiteis staat. Kortom u hebt recht op een goed en degelijk product. Ontstaan er problemen dan moeten die hersteld worden, ongeacht of er wel of niet garantie is gegeven. Ook als de garantieperiode is verstreken dan nog bestaat de conformiteiteis. Bij dit alles moet u ook kijken naar het tijdsbestek. In het geval van de auto is het niet redelijk om na 10 jaar de verkoper aan te spreken vanwege een olielekkage. Verder is het krijgen van garantie geen recht of plicht van de (ver)koper, maar een service, die naast de wettelijke plicht tot conformiteit staat.